Blog

Over van alles en nog wat

Een uurtje ‘baantjes trekken’: zodra ik eraan begin lijkt het heel even dé ultieme mindfulness oefening. Ik voel me immers zo licht als een veertje in het water. Daarbij ligt mijn focus enkel op de lange slagen die ik maak en is ook het uitzicht allesbehalve overprikkelend wanneer ik mij op mijn rug draai: een saai hoog plafond met TL-verlichting.… Lees verder

Zou ik ze nog hebben?, vraag ik me af wanneer de vlizotrap omlaag dendert. Voorzichtig loop ik de trap op, pak ik de eerste tas die ik zie staan en ja hoor, van alles vis ik eruit: balletpakjes, kniebeschermers en twee zwarte vodjes – mijn dansschoentjes.
Jarenlang schoof ik ze drie keer per week aan mijn voeten en dat is te zien, het leer is versleten en de gaten zitten erin.… Lees verder

De bel. Die verschrikkelijk luide ouderwetse ‘TRINGGGG’-bel, waar ik nooit aan zal wennen. Mijn gedachte: de buurjongen, Jehova’s of de pakketbezorger.
Drie keer mis. Ik tref een guitige, bevlogen, maar bovenal goedlachse man.
Met een appel in zijn hand. “Zin in appels?”, valt hij met de deur in huis.”Hier”, zegt-ie terwijl hij de vrucht doormidden breekt en aanreikt, “proef maar.” En voordat ik het zelf door heb, kauw ik op het zoetsappige stukje fruit.… Lees verder

Een mooi portret

Dit is veruit mijn favoriete portret uit de reeks die ik maakte. Waarom? Omdat deze meneer mijn 90-jarige opa is. En dan staat er ook nog een komkommer afgebeeld op rechts!

Dit jaar bedacht de redactie van de Gelderlander vanwege ‘komkommertijd’ een zomerrubriek over simpelweg mensen uit de Achterhoek en Liemers. Of dat niet wat voor mij was.… Lees verder

Tringgg!

‘Hoi.’
Een bus van Medipoint en twee heren staan voor mijn deur. De één houdt een stapel attributen vast. Wat zijn ‘t? Het komt me niet bekend voor.
Whut?

‘Dag mevrouw, we zijn er met uw bedverhogers’, zegt die ene vriendelijk en zelfverzekerd terwijl de ander al met één been binnenstaat.
‘Uh, nee. Dat is niet voor mij hoor’, zeg ik al lachend waarna ik een blik geef zo van: kijk zelf effe wat een jonge beentjes hier staan!… Lees verder

Rijden door New York 

Het is net alsof ik in een verkeerde versie van GTA ben beland.. geen opgefokt mannetje dat iedereen van de weg jaagt, maar een zenuwachtig vrouwtje dat twijfelachtig afslaat, of toch niet.
Maps beveelt me nogal vaak van lane te wisselen en dat is best een opgave als je enkel auto’s voor, naast en achter je ziet en je dan wel de stoel perfect hebt versteld, maar de spiegels bent vergeten.… Lees verder

Woodstocker

Ik sluit mijn ogen en dan pas dringt het echt tot me door. Ik wilde hier zo graag zijn en nu ben ik er. Ik ben er écht.
Natte ogen. 

Zes uur eerder reed ik vanuit het plaatsje Woodstock richting Bethel om de plek te zien waar het legendarische festival Woodstock Music & Art Fair plaatsvond in 1969.… Lees verder

Dikke maatjes

“Zeg. Kan het zijn dat je vermagerd bent?”, vraagt mijn oma terwijl ze een blik op mij werpt vanuit haar luie stoel. En direct heb ik de neiging om te schaterlachen.
“Uuuhm”, peins ik en kantel mijn kin. Wat ik zie? Het vertrouwde buikje – dat ik bij voorkeur DIKKE PENS noem, omdat dat nou eenmaal lekker bekt.… Lees verder

Het idee was; lekker wandelen in het park, ‘ter ontspanning’.. maar ik was heel even vergeten dat het geen juli meer is. ’t Is oktober, 4 oktober om precies te zijn.
Pikkedonker.

En op het moment dat ik een smerige Quentin Tarantino scéne in mijn hoofd afspeel waarin ik zelf het slachtoffer ben zie ik daadwerkelijk iets of iemand het smalle grindpad blokkeren.… Lees verder

Liefde is een vreemde ziekte

Pelly heetten we samen. Want, zo zei Perry: ‘wij zijn de perfecte samensmelting’. En zo zei (kucht loog) hij wel meer; zowel in geschrift, telefonisch als IRL, om maar effe een hippe afkorting te noemen. Ja, hip kun je de zeer emotionele achtbaan waar ik in was gestapt wel noemen: ‘daten’ anno 2017 is een keihard, slinks en snel spelletje.… Lees verder